Ikusezinak (Sonia Rodríguez Llorente- San Inazio BHI)

Sonia Rodríguez

Institutura bidean nindoan guztiz lokartuta eta aharrausietan itota. Goizeko zortziak ziren eta kalea jada beterik zegoen. “A zer amorrua, hiriko erdigunean bizi behar izatea!” pentsatu nuen. “Ba imajinatu nolakoa izango den niretzat!” erantzun zuen oihuka bat-batean ahots batek. Inguruan begiratu nuen, baina ez zegoen inor. Lurrean, petalo batzuen falta zuen xiribita espaloi zaharreko arrail batzuen artean ateratzen ari zen. Azkenean, loguraren ondorioz nire irudimena izan zela pentsatu nuen.

Hamabi ordu eta gero, berriro igaro nintzen bertatik. Neka-neka eginda nengoen: egun osoa neraman lan egiten klasean, eta handik musika eskolara eta gero entrenatzera joana nintzen; azterketa suspenditu nuen eta gainera astebururako lanez lepo nengoen. Zelako bizitza larrigarria! Orduan, goizean ikusitako xiribita berriro ikusi nuen. Hasiera batean, ez zidan penarik eman handik gutxira norbaitek zapaldu eta hil egingo zela pentsatzeak, baina, era batean, arraroa iruditu zitzaidan bertan egotea. Gauean, ordea, pentsatzen aritu nintzen, eta lorea ederra zela iruditu zitzaidan. Polita zen kalearen erdian hazteko gauza izatea, pertsona gehienentzat ikusezina zen bitartean. Astelehenean, jada nekaturik, institutura nindoan berriro, lauza berriz osatutako espaloi laua ikusi nuenean. Ez zegoen lorearen aztarnarik. Orain, haren lekuan, eskale bat zegoen. Irribarre eginez, ogitartekoa erosteko neraman dirua eman nion eta nire bidea jarraitu nuen. Agian nire arazoak hainbesterako ez zirela pentsarazi zidan horrek.

Sonia Rodríguez Llorente. Ibarrekolanda BHI. DBH4*

DBH3-4ko irabazlea, zorionak!

Badator Bidaia Kontaketa Zikloa!

Badator Bidaia Kontaketa Zikloa. Aurten maiatzaren 29tik 31ra egingo dugu Müllerenean eta Errondokon.

Maiatzaren 30ean 19:30ean: Martin Garmendiak Errumaniara eramango gaitu Müllerenean

Maiatzaren 31an 20:00etan: David Rincónek furgonetazko bidaiei buruz hitz egingo digu Errondokon

Ekainaren 1ean 19:30ean: Jone Gartziak Mexikoren berri emango digu Müllerenean

Bidaia kontaketa zikloa 2018 copia

Maleta hartu eta erdu gurekin mundua ezagutzera!

 

Asteleheneko saioa kuxkuxeatzen (VII)

1, 2, 3… 1, 2, 3… 1, 2, 3… 1, 2, 3… zenbatzen du Muxuk haserretzen den bakoitzean. Emozio hori kontrolatzea kostatzen zaio eta kontrolatu ezin duenean sua botatzen du ahotik. Lagun askoren ilea erre du horrela. Maitatzen duen jendeari minik ez egiteko alde egin du. Arazo bat daukagu! Gure azken saioko emanaldian behar beharrezkoa dugu dragoia. Non sartu ote da?

Asteleheneko saioa kuxkuxeatzen (VII)

Muxu lasai egon dadin lehenengo bere konfiantza lortzen ahalegindu gara. Noiz ateratzen zaigu sua ahotik? “Amak zigortzean haserretu egiten naiz. Logelako gauzak botatzen ditut eta ama lehen baino gehiago haserretzen dela ikustean, gehiago haserretzen naiz ni”, “nahigabe telebista apurtu nuenean, telebista ikusi gabe geratu nintzenean asko haserretu nintzen”. Haserretzen garenean izaten ditugun jarreren inguruan hitz egin dugu eta haserrea bera paperean irudikatu dugu.

Asteleheneko saioa kuxkuxeatzen (VII)

Muxuk ulertzen dugula sentitu du eta Müllerrera hurbildu da. Atetik pasatu da
baina oraindik ez da harrapatzen utzi. Pista bat utzi digu “bere ezkutalekura
heltzeko irudia”
. Tren bat osatuz, bata bestearen bizkarrean gure dragoiarengana hurbilduko gaituzten irudiak marraztu ditugu.“Etxe urdin bat…”

Datorren astera arte!

Oh: Tailerreko argazki guztiak ikusteko sakatu hemen

Zenbakiak (Leire Higon- San Inazio BHI)

Leire Higon

Aurrez aurre geunden. Haserrea eta gogoa ikusi ahal nituen nire kideen aurpegietan. Zenbaki bakoitiak bikoitien kontra. Ni zenbaki bikoitia nintzen, ‘2’ deitzen zidaten. Gerra horren arrazoia oso sinplea zen: elkar gorrotatzen genuen. Beti egon da gorroto hori gure artean. Bakoitiak ekialdean bizi ziren eta gu, bikoitiak, mendebaldean. Baina momentu hartan, hegoaldeko eremu huts batean geunden.

Pistola baten tiroa entzun zen. Gerra hasi zen. Zenbakiak garenez, ez ginen hiltzen, zenbaki hamartar edo zatiki bihurtzen ginen, ordea. Ni bezalako zenbaki osoak gutxi ikusi nituen zelaian. Bakoiti batekin topo egin nuen, 5ekin. Begirada hotza mantendu genuen segundo batzuetan. Bat-batean, nire kide batek, 4k, nahigabe bultzatu egin ninduen 5en kontra, eta bere gainean jausi nintzen. Altxatzean, oso arraro sentitu nintzen, ez nuen inor ikusi zelaian. Zerbait arraro sentitzen nuen gorputzean. Zenbaki konposatua bihurtu nintzela ikusi nuen: 52 zenbakia nintzen. Jarraitzen nuen zenbaki bikoiti izaten, baina nire etsaiaren ondoan nengoen. Nire kide guztiak ere zenbaki konposatuak zirela ikusi nuen : 25, 13, 59… Eta denbora pasa ahala, konturatu nintzen hobeto nengoela norbaiten konpainiarekin.

Leire Higon Idigoras. San Inazio BHI. DBH2.*

*DBH1-DBH2ko irabazlea, zorionak!