Lekukotzak: Gaizka Suarez Iparragirre (Hamaikakokidea)

Egia esanda, ez zait nire egunerokotasuna asko aldatu AHOBIZI izanda. Normalean izaten dudan jarrerari eutsi diot: lehen hitza euskaraz eta ulertzen nauen ororekin euskaraz. Hala ere, sentitu ohi dudan bakardadearekin alderatuz, Euskaraldian babestua sentitu naiz, pentsatzen dugun baino gehiago gara euskaltzaleak! Indar asko eman dit kaletik jendea txaparekin ikusteak, benetan, txapa eramatearen ekintza soilak uste dugun baino gehiagorako balio izan du.

Hala ere, maiz txapa eramatea benetan konpromisoa betetzeko erreminta ordez, euskararen alde egotearen ikur “posturetia” bihurtu delako sentipena izan dut. Euskararen alde egotea “guaya” izatea baikorra izan daiteke baina, gazte euskaltzaleok euskararen alde egotetik euskaratik aritzera egin behar dugu. Gure konpromisorik gabe eta gure eskubideak bermatuko dituen politikarik gabe ez dago Euskal Herria euskaldunik. Heldu diezaiogun erronkari 365 egunetan!

Gaizka Suarez Iparragirre- 23 urte- Ahobizi- Deustu- Ingeniari

Txantxiak Bernedon!

Oraingoan Bernedora joan gara Txantxikukideok. Ezaguna genuen Arabako herria, Ega errekak eta Tirso mendiak inguratuta dagoena. Aurreko irteerako kontuan hartuta, Bernedok paregabea zirudien kurtsoko lehenengo asteburu pasa bertan egiteko. Gainera, aurten ostiraletik hasi dugu irteera, eta horregatik, leku aproposa topatu nahi genuen. Beraz, Santikurutze Kanpezu inguruko herri polit horretara abiatu gara, nagia eta hotzaren kontra!

“Pipi kaltzaluze” pertsonaia izan da gure ikurra, eta berak gidatuta hainbat jolas egin ditugu: tribial erraldoia, memoria lantzeko jolasak, yinkana, koloreen jolasa, zelai erre alternatiboa… Jolas bakoitza desberdina, baina taldeko kooperazioan oinarrituan denak. Izan ere, taldeka antolatzen gara beti bai jolasteko eta bai garbiketa txandak egiteko. Eta oraingoan ere, bide berbera jarraitu dugu.

Laburbilduz, oso-oso pozik ibili gara; irteera antolatzeko egindako lanak merezi izan du. Gainera, irteera ostiralean hastea oso positiboki baloratu dugu. Lanak eta berrikuntzek taldearen elkarrekintza eta helburuak indartu dituzte.

Txantxiak Bernedon 2

Euskaraldia itzela izan da!

11 egun hauek itzelak izan dira! Eskerrik asko!

Gaur hasten da benetako erronka: hizkuntza ohitura berriei eutsi eta 365 egunez euskaraz (ere) bizitzea! Aurrera beti!

Arangoitiko Biziprest Eguna:

Arangoitiko Biziprest Eguna

 Trobadorearen kontzertua Erriberan

Erriberako Biziprest Eguna

Ibarrekolanda- San Ignazioko Biziprest Eguna

Ibarrekolanda- San Ignazioko Biziprest Eguna

Gure argazki erraldoia: Argazki erraldoia

Bilboko Biziprest Eguna:

47189911_258612718148567_2753817401085657088_o

Lekukotzak (Nati Ovelleiro)

Nati Ovelleiro

Euskalduna naiz eta harro nago

Azaroaren 23-an ahobizi txapa jantzi eta harro nago

Harro nago Amabitxik Franco hil eta Deustuko gau eskolan matrikulatu ninduelako.

Harro nago 14 urte nituela nire kabuz oporretan euskara ikasi nahi nuela erabaki nuelako.

Harro nago une batean unibertsitateko ikasketak euskaraz egiteko erabaki zoroa hartu nuelako.

Harro nago ahal dudan jende guztiarekin euskaraz aritzen naizelako.

Harro nago ezagutzen nauen jendeak euskaldun bezala identifikatzen nauelako.

Txapa jantzi eta aspaldi sentitzen ez nuen harrotasuna sentitu nuelako azaroaren 23-an.

Askok esaten dute euskara ikastea zaila da, motibazio kontua da dena, motibazioa eta egiten ari zarena inportantea dela sentitzea.

Gure txapak jarri eta hortaz nolabait jabetzen garen momentuan, Euskaraldiak bere helburuaren zati handia eginda.

Beraz, txapa jantzi eta hau guztia burura etorri zitzaidan. Hau guztia eta atzera ez egiteko egin beharreko ahalegina, erosotasunera ez jotzeko ahalegina,…

Aste honetan anekdota pila:

Supermerkatuko bi kutxazain ahobizi txapa jarrita, espero ez dituzun batzuk belarriprest ( gora belarriprestak!!!)

Eta batez ere, norberaren ahalegina baloratu eta harro sentitu!!

Lekukotzak (Bego Eskudero Bizkarguenaga)

Azaroak 28, Euskaraldiaren seigarren eguna. Dagoeneko badaukat gertakari pozgarrien bildumatxo bat, eta horren berri emango dizuet:

Ostirala, lehen eguna. Kontsulta daukat Basurtuko Ospitalean. “Egun on” –esan diot sendagileari, baina berak, bilbotarren ohiko agurra delakoan, erderaz hitz egin dit; bat-batean, nire txapa ikusi eta hara non hasi den euskaraz hitz egiten. Ordutik aurrera, dena euskaraz.

Zapatua, bigarrena. Opari bat erosi behar dugu. Patuak eroanda edo, kirol denda euskaldun batera heldu gara, pegatina erakusleihoan, hiru saltzaile: bi ahobizi eta belarriprest bat. Uste dut behar baino gehiago erosi dugula, hori bai, euskara hutsean.

Igandea, hirugarrena. Santurtzi-Bilbo lasterketa. Txapa berokitik kamisetara aldatu dut. Korrikalari asko ikusi ditut nire moduan; propio aldatuta. Ibilbidean zehar erritmo eta abiadurari baino, inguruko elkarrizketei erreparatu diet. Asko izan dira.

Astelehena, laugarrena. Ohiko egun euskalduna niretzat (lantokia, goiz erdiko kafea, familia, arratsaldeko paseotxoa…) bildumarako gaurko “alea” iluntzean aurkitu dut, Deustuarrak kafetegian, hiru zuritu eskatuta, tabernariak “argiak ala ilunak?” -galdetu digunean.

Asteartea, bosgarrena. Gaur kalabaza gehiago jaso dut, hala ere, ikasleek azaldutako egoera batzuk neure egin, eta bilduman sartu ditut.

Heldu da seigarrena, nire proaktibotasunak bitaminak behar ditu hamaikagarrenera arte lanean jarduteko. Zorionez, asteburuaren atarian gaude. Gainera, ondotxo dakit ale berezienak beti izaten direla lortzen diren azkenak. Animo danoi!

Bego Eskudero-ona