Txantxiak Mundakan Plisti-Plasta!

Bizkaiko kostako herri xarmangarri honetan igaro dugu Txantxikuok ikasturtea ixteko eta udalekuetarako indarrak hartzeko azken irteera.

Goizean goiz Deustun bildu eta trena hartu dugu Mundakara, logure baina aldi berean gogotsu, han eguna pasatzeko irrikaz.

Laidatxu hondartzara heltzean, “Urdaibai KirolEroak” zain genituen eta haien azalpenak entzun, bainujantzia jarri eta, kremaz estali eta gero, ondo pasatzeari ekin genion.

Bertan hiru gune bereizten ziren, talde txikiak egin eta guztiek denetarik probatzeko aukera izan genezan. Guneetako bat piraguetan ibiltzea zen, beraz, bikoteka jarri eta “1,2,1,2…” erritmoari jarraituz eta koordinatuz, Izarora heltzea lortu genuen, korrontea gure aurka ibili bazen ere.

Txantxiak Mundakan 1

Beste gune bat rokodromoa zen eta bertan zer nolako eskalatzaile profesionalak garen erakusteko aukera izan genuen.

Txantxiak mundakan 2

Eta azkenik, hondartzan zegoen sare batekin, volleyball eta badmintonera jokatzeko gunea zegoen, hondartzan jolasteko material gehiagorekin batera.
Den-dena egin eta gero, gogotsu hartu genuen etxetik ekarritako bazkari goxoa eta ondoren deskantsatzeko tartea izan genuen.
Esan beharra dago, aukeratutako egun honetan eguraldia izan genuela lagun eta horregatik, noizbehinka uretan murgiltzearen beharra ere izan genuen.

Txantxiak Mundakan 5Txantxiak Mundakan 4

Txantxiak Mundakan 3

Deustura itzultzeko ordua konturatu gabe heldu zitzaigun, baina talde ederra elkartu ginela eta udari merezi duen hasiera eman geniola gogoratu genuen. Hona hemen horren isla: Txantxiak Mundakan 6

Esan daiteke, egun osoan zehar kirola egiten ibili eta gero, eta Mundakakoen leloak dioen bezala, benetako kirolEro bihurtu ginela! Orain udalekuetarako prestatzen jarraituko dugu…………………… Laster arte!!!

GORA TXANTXIKU!

Partekatu

Errekaurtiko Alaba

Errekaurtiko alaba haserre dago. Baserriko sarreran geldi, buru gainean duen esneontziari eskuekin eusten dio.
– Ama! Zergatik joan behar dut nik esnea eramatera? Zergatik ez duzu Bartolo bidaltzen? Ni nobela bat irakurtzen ari naiz!
– Ai ene, Asun! Ez al dakizu kontrarik egin gabe esaten zaizuna betetzen? Beitu Maritxu, egunero doa iturrira behin ere kexatu gabe. Miretsi beharko zenuke: MI-RE-TSI! Abestiak ere idatziko dizkiote azkenean. Aingeru baten modukoa da neska hori!

“Maritxu aingerua? Jakingo bazenu… Barre puntua ere ematen dit. Egun osoa ematen du nire neba Bartolorekin ardotxo txuria edaten eta! Maritxu miretsi? Bai zera!”, pentsatu du Asunek.

– Baina ni ez naiz Maritxu! Ni Asun naiz eta ez dut esnea saltzera joan nahi. Nik bidaiatu nahi dut, hizkuntzak ikasi, jendea ezagutu… Nik nobela hau irakurri nahi dut!
– Hara bestea! Non jaio zarela uste duzu zuk? Segi atoan esnea eramatera!
– Baina nik…
Krabelin gorri bat sartu dio amak ahoan alabari, ea behingoz isilarazten duen.

Ez dakigu Asuni buruzko abestirik idatzi zuten, baina jakin badakigu erretratu ederra egin ziotela bidean. Esango nuke, haren begiei erreparatuz gero, argi ikusten dela Asunen sumina, nobela bat erdizka uztera behartu izan balute bezala.

Txantxien Antzasti Euskal Museora bisita

Oraingoan Bizkaia barnealdera egin dugu txangoa, Dimara, Artaun auzora zehazki. Antzasti Euskal Museoa bisitatu genuen. Elena eta Cristina Amezaga ahizpek sortutako proiektuak irribarrea atera zigun egun osoan zehar. Museoa ikusteaz gain, besteak beste, uhazak landatzeko, slack-linean oreka mantentzeko, boloetan jolasteko edota xaboi ponpa erraldoiak egiteko aukera izan genuen.

Txantxien Antzasti Euskal Museora bisita

Dena primeran irten zen goizean 09:30ean geratu ginenetik. Bidaia lasaia izan genuen, Alaitz eta Maiderren diskoa entzun bitartean. Museora heltzerakoan, Elena eta Cristina zain genituen eta, hamaikakoa jan eta gero, taldeetan hasi ginen museoa ikusten. Batzuk bisitan geunden bitartean, besteak jolasean ibili ginen, guztiok dena egiteko aukera izateko.

Hiria eta baserria bat eginez, bertan sentitu genuen industrializazioaren ondorioz herriek jasan zuten aldaketa eta ikasi genuen, batetik, baserriak nolakoak ziren eta zer bizimodu zeukaten eta, bestetik, industralizaziora nola egokitu ziren. Azken taldeak museoko bisita bukatu zuenean, etxetik ekarritako bazkari goxoa jan eta atsedena hartu genuen baserriko landan. Etxera itzuli aurretik, pasieran ibili ginen inguruetan. Antzastiko ahizpak agurtu eta Artaunetik behera joan ginen alboko auzora iritsi arte, Obara. Bertan autobusa genuekan zain Deustura itzultzeko, baina, eguna bukatu aurretik, kronika honi bukaera emango zion argazkia atera genuen!

Txantxien Antzasti Euskal Museora bisita

GORA TXANTXIKU!

Oh: Argazki guztiak ikusi nahi baduzu, sakatu hemen

Leihora begira nago (Nerea Sanz- Ibarrekolanda BHI)

*Batxirlegoko ipuin garailea

Leihora begira nago nire eserlekuan eserita. Leihotik zeru urdin-urdina ikusten dut eta badaude txori batzuk hegaka. Badator neskatila bat eskaileretatik gora nigana, eskuan baso bete ur niri eskaintzen. Pozoinduta ba al dagoen galdetzen diot nire buruari. Galdera asko egiten dizkit, ia nola nagoen, zer egin dudan egunean zehar, nor etorri den gaur… Ez dut ondo ulertzen neska honek nigandik zer nahi duen. Berak hitz egiten jarraitzen du, baina ez diot kasu handirik egiten, momentu batean besarkatu eta ‘Agur Amama’ esaten didan arte.

Nerea Sanz
Ibarrekolanda BHI

Nerea Sanz

Basoan barrena (Estitxu Trabudua- Deustuko Ikastola)

*DBH3-4ko ipuin garailea

Basoan barrena murgilduta nengoen, lainoz inguratuta, gaua bazetorren, ilargia agertzen nabari zen eta. Hankak dardarka nituen, ez bakarrik hotzagatik, nekeagatik ere izango zela uste dut.
Zuhaitz baten enborraren ondoan eseri nintzen. Begiak ixten hasi nintzen, eta loak hartzeko nengoela, orduan entzun nituen otsoen uluak. Geroxeago, ikusi nuen: otso handi bat zen, letaginak erakusten zituen otso beldurgarria. Poliki-poliki altxatu nintzen, korrika hastea erabaki nuen, baina otsoa ni baino arinago zetorren. Abiadura arintzen hasi nintzen eta nire hankek ezin izan zutenez gehiago, lurrera erori nintzen.
Otsoa hurbildu zitzaidan. Nire bizitzako azken momentua izango zela atsekabetu nuen. Segundo bat geroxeago, haren haginak nire lepoan nabaritu nituen. Letagin zorrotzak zituen baina ez nuen minik nabaritzen. Segidan, dena beltz ikusi nuen, eta norbait deitzen ari zitzaidala entzun nuen. Amaren ahotsa zen.
Orduantxe esnatu nintzen, izerditan nengoen, ospitaleko gela bat zen. Lepoa ukitu nuen, ez nuen haginkadarik. Amaren begiradan, kezka sumatu nuen, eskua burura eramatean, ez nuen ilerik. Halaxe konturatu nintzen, ametsa baino ez zela izan. Ez neukan otsorik nire ondoan baina bai gaixotasun handia. Begiak itxi nituen, hori ere amesgaiztoa izango zelakoan.

Estitxu Trabudua
Deustuko Ikastola

Estitxu Trabudua- Deustuko Ikastola